9 tot 13 juli

Zondag 9 juli

Hasselt > Thionville
Thionville > Fouvent-le-Bas (samen +/- 485 km)

Zoals dat bij de meeste mensen gaat voor een reis, spookt er van alles door het hoofd en heb je voortdurend de indruk dat je iets vergeten bent. Door de jaren heen heb ik een vakantielijst opgesteld en moest ik me eigenlijk weinig zorgen te maken. En mocht het nodig zijn kan ik het onderweg wel kopen, het is tenslotte Frankrijk en niet ergens in een woestijn. Ik ben al vroeg wakker (die verdomd interne klok, ik kan nooit uitslapen) en besluit dan maar op te staan tegen 6u30. Toch ook wel een beetje zenuwen. Ik neem een ontbijt, sluit water en gas af, trek de nodige stekkers uit, doe de motorkleren aan en steek de oordoppen in. Gepakt en volgeladen vertrek ik via de autosnelweg richting Thionville in Frankrijk +/- 255 km. Vandaar via de binnenwegen naar Domaine Pierre de la Percée in Fouvent le Bas. Nog eens +/- 230 km. ’s Morgens was het ongeveer 17° en bewolkt. Dat veranderd gedurende de dag naar een 26 graden en wat gedruppel. Het landschap is een beetje saai, ik doorkruis heel veel landbouwgebieden, rechte wegen en weinig verkeer.

De weg naar het Domein is een stijgende grove kiezelweg van iets meer dan een kilometer en niet zo aangenaam om met een vol geladen motor door heen te rijden (ook niet gezond voor de banden).

Smeren van de ketting, aan 1 kant een bout en plankje onder de achterbrug zodat het wiel van de grond komt.

Daar aangekomen komen enkele nieuwsgierige kinderen me tegemoet en spreken me aan in een soort onduidelijk Frans (mijn Frans is niet zo geweldig dus is het al snel onduidelijk). De vrouw des huizes komt ook eens polshoogte nemen en roept haar man die wat Nederlands spreekt. Zijn vader, die me nadien de garage wijst, is als jonge man samen met zijn vrouw vanuit West-Vlaanderen naar Frankrijk verhuist om er een gastenhuis te openen. De vrouw is enkele jaren geleden overleden en vermits zij alles regelde en kookte voor de gasten, is er nu nog weinig activiteit. De zoon heeft verbouwingsplannen en wil er de komende jaren modernere studio’s maken zodat de gasten zelf hun maaltijden kunnen maken. Als ondernemer met een kleine zaak en kleine kinderen heeft hij voorlopig weinig tijd om zich bezig te houden met het gastenverblijf. Ik was de enige gast in het huis en verderop op het domein stond nog een tentje. Ik kon er ’s avonds niet eten dus heb ik maar wat energiekoekjes gegeten die ik bij had. Ondertussen is het buiten beginnen regenen (als het binnen regende zou er iets niet kloppen).

 

Gastenverblijf Le Domaine Pierre de la Percée
70600 Fouvent le Bas.
45 € kamer met ontbijt. (via website EVA vzw, waar je korting krijgt op die vakantiebestemmingen met je lidkaart maar daar heb ik in dit geval geen gebruik van gemaakt.)

 

 

 Maandag 10 juli

Fouvent-le-Bas > St-Paul-de-Vezelin (+/- 300 km)

 

 

 

 

Tegen 8 uur staat er al een uitgebreid ontbijt klaar. Voor mij alleen, een beetje raar. Het is heel stil en neem mijn tijd. Het weer ziet er niet zo schitterend uit. Na de regen van gisterenavond is het bewolkt en hier en daar wat mistig. Ik betaal, zeg salut en vertrek om al direct met een moeilijke afdaling te beginnen op de kiezelweg. Onderweg kom ik hier en daar wat slaperige dorpjes tegen en heb ik af te rekenen met omleidingen door wegenwerken. In de late namiddag komt er onweer opzetten en op een 20 km van de camping moet ik schuilen in een bushokje omdat de regen te hevig geworden is. Het blijft bijna een uur regenen, maar daarna kom de zon piepen en ik ben ribbedebie. Op de camping aangekomen krijg ik een mooie plaats en laat ik mijn spullen wat drogen in de ondergaande zon. Tussendoor heb ik een lekkere veggie schotel opgesmikkeld in het camping restaurant. ’s Avonds slenter ik langs het water en bij zonsondergang is het tijd om de tent op te zoeken.

 

Dinsdag 11 juli.

Ik besluit hier een dagje te blijven en ga een Petit dejeuner nuttigen. Hier en daar merk ik dat er nog vochtige spullen zijn van het onweer van gisteren avond. Ik leg ze wat te drogen. Aan mijn kampeerplaats is er geen elektriciteit en besluit ik in een zaaltje vlakbij de receptie mijn gps en gsm op te laden. Normaal laad de gps op als die in de houder op de motor staat. Maar onderweg kreeg ik verschillende keren een waarschuwing dat de voeding onderbroken is en dat de gps verder gaat op de batterij, waarna een waarschuwing verscheen dat de batterij bijna leeg was. Er moet ergens een slecht contact zijn. In het zaaltje is er even later kinderanimatie. Een groepje kinderen amuseren zich samen met de animatoren. Ik kan me maar moeilijk concentreren om het Franstalige tijdschrift van National Geografic te lezen met zoveel rumoer. Ik trek de stekkers uit en besluit naar het mini strandje aan het water te gaan. Eerst nog effe naar de tent om mijn zwembroek aan te doen. Ik trek mijn stoute schoenen aan, of nee, ik trek ze uit en ga het water in. De bovenste laag is te doen maar hier en daar is er een koude onaangename onderstroming die langs mijn vel strijkt. Een meisje dat samen met 2 volwassenen (haar ouders?) ook aan het strand is wil ook gaan zwemmen maar verder dan haar enkels gaat ze niet in het water. Te koud! Op de camping is er ook een zwembad(je) maar met dit mooie weer zit het als snel vol. Dus is het heerlijk zwemmen in dit natuurbad. ’s Avond eet ik in het resto gedeelte nog een veggie lasagne en later op de avond is nog een muzikaal optrede van een Abba covergroep. Tijd om het zandmannetje op te zoeken en zijn werk te laten doen. (wie kent het verhaal van het zandmannetje nog?) Om te slapen gebruik ik een noppenmatras (5 cm) en een zelfvullende matras (3 cm) en hoofdkussen. En een slaapzak. Dit geeft een comfortabel bedje.

Camping d’Arphuilles ***
42590 Saint-Paul de Vézelin
www.camping-arpheuilles.com
25,60 € = 2 dagen camping

Woensdag 12 juli

St-Paul-de-Vezelin > Saint-Martin-Cantales (+/- 240 km)

Ik vertrek onder een stralende zon en een goed humeur maar naarmate de wegen vorderen kom ik meer en meer wegen tegen die pas zijn heraangelegd. Tientallen waarschuwingsbordjes met “gravillons” maken me duidelijk dat er veel losse kiezel ligt. Ik vond dit vermoeiend en gevaarlijk. Het leek er op dat ze zowat overal in de regio de wegen aan het vernieuwen waren. Op een gegeven moment moet ik stoppen omdat er een eindje verderop de weg wordt vernieuwd. Ik klap de poot van de motor uit en laat de motor stilletjes kantelen en merk dat de poot door de kiezel in de teer zakt. Gelukkig maar een dun laagje, maar de weg is hier echt nog maar enkele uren oud.
Door de regen van eergisteren is er blijkbaar water in de kabelbuis van de ontkoppelingshendel gelopen. Het voelt zeer stroef aan. Ik stop onderweg en haal de spuitbus met smeermiddel uit en smeer de kabel. Na een tijdje voel ik dat het al beter gaat, de olie loopt stilletjes in de buis en doet zijn werk.
Ik passeer  op mijn weg door de Puy de Dome ook nog de stad Thiers en een grote dam voor de opwekking van elektriciteit. De kilometers schieten niet op en ik kom later aan de camping aan dan ik dacht. Deze ligt in een bebost gebied met een rivier erlangs. De eigenaar is een Nederlander en een deel van de gasten ook hoor ik. Van die vriendelijke mensen had ik geen last maar wel van de vele muggen. Het was een redelijk kale camping met moderne sanitaire voorzieningen maar dat was het ook. Ik had onderweg niet veel gegeten en op de camping was ook niets. Dus heb ik me beholpen met nog enkele mueslikoeken en water als avondmaal.

Camping Pont du Rouffet**
15140 Saint Martin-Cantalès
www.campingpontdurouffet.nl
13,50 € = 1 nacht

 

 

Donderdag 13 juli.

Saint-Martin-Cantales > Saint-Izaire (+/- 290 km)

La Malene langs de revier de Tarn.
Brug van Truyère.

 

De brug van Millau

Vandaag rijd ik nog wat meer richting zuiden naar het Parc National de Cévennes. Ik ga een stuk van de rivier de Tarn volgen via de uitgesleten wegen in de rotsen. Zeer mooie wegen en vooral het stuk met de haarspeldbochten in la Malène zijn echt een feest om te doen, niet snel maar wel technisch en met mooie uitzichten over het lager gelegen stadje. Nu zet ik koers richting Millau om de wereldbekende brug te gaan bewonderen. Vanmorgen zag ik nog de eeuwenoude stenen brug La Truyère uit de 13de eeuw en nu rijd ik onder een nieuw staaltje van menselijk vakmanschap door. Het viaduct van Millau is 343 meter hoog en 2460 meter lang en rust op 7 betonnen pijlers. Indrukwekkend om te zien. Door Frankrijk rijden is een beetje als door de geschiedenis rijden. Als die oude steden, dorpen en bouwwerken die ik tegen kom. Fascinerend. Onderweg heb ik meerdere malen last van storingen in de gps. Blijkbaar zijn de contacten voor het opladen niet meer in orde. Om de haverklap krijg ik de melding dat de externe voeding is onderbroken en dat die verder gaat op de batterij. Helaas is de batterij bijna leeg, alhoewel de gps al de hele rit in de oplaadhouder op de motor zit. Onderweg geeft de gps de geest. Gelukkig heb ik nog kaarten bij en besluit zo verder te rijden. Dan merk je pas hoe snel we gewoon worden aan de nieuwe technologie. Ik herinner me het verhaal van een pechverhelper die mensen moest gaan helpen omdat hun gps niet meer werkte en ze niet wisten waar ze zaten of welke richting ze uit moesten. Schrijnend en hilarisch tegelijk eigenlijk.
In de buurt van La Bouysse zet ik de gps terug aan en gelukkig doet ie het weer. Om mijn bestemming aangekomen ondervind ik het nadeel van op goed geluk ergens naar toe rijden. Alweer is er een slechte grove kiezelweg naar boven met een paar scherpe moeilijk bochten met diepe sporen uitgesleten door het water. Met zweet op het voorhoofd kom ik boven aan het gastenhuis waar een vriendelijke Nederlandse dame me verwelkomt. Maar helaas, het gastenverblijf is niet open en ze vertelt dat er beneden vlak onder de brug langs de rivier een zekere Jeroen vandaag zijn camping heeft geopend. Dus ik terug naar af, beneden dus. Ik rijd camping Du Batut op maar er is nergens een tent of mensen of wat dan ook te bespeuren. Of toch wel, er staat een blauw busje met Nederlandse nummerplaat en er zitten een man en vrouw van middelbare leeftijd aan een klein tafeltje. Ik zet me enkele tientallen meters verder. Maar eerst even goedendag zeggen tegen de buren. Heel vriendelijke mensen en we hadden een gezellige babbel. Ik krijg ook wat drank aangeboden en ze bieden me ook een potje yoghurt aan wat ik smakelijk binnenwerk. Het valt nu wel op dat de wind stevig is komen opzetten. Een beetje verder op de weg begint er meer en meer verkeer te komen. Vreemd eigenlijk, wat komen die daar plotseling allemaal doen? Maar de Nederlandse mijnheer weet waarom. Morgen is 14 juli en een nationale feestdag in Frankrijk en in de stad verderop is er op de vooravond een feest en waarschijnlijk ook vuurwerk. Inderdaad. Als ik later die avond in mijn tent lig hoor ik in de verte vuurwerk knallen. En na middernacht is er weer een hele verkeersdrukte waardoor mijn nachtrust ingeperkt word.

Camping Du Batut**
12480 Saint-Izaire
www.campingdubatut.com
1 nacht = 7,5 €

Advertenties
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close